Vogezen oktober 2003

Foto's van:

David
Serge

Verslagje van Koen

28 Sep 2003 - Thailand - Ton Sai Bai,
Een mailtje van Serge met de vraag of ik mee wil naar de Vogezen voor een lang weekendje 10-12 oktober. Pff, de ene vakantie nog niet gepasseerd en al aan 't denken voor een volgende. Maar bon, ik zal last-minute beslissen ...

07 Okt 2003 - Haasrode,
Op mijn kousevoeten naar den baas om verlof te vragen voor de vrijdag. En als dat in orde blijkt, ook effe zeggen dat als het slecht weer zou zijn ik die verlofdag eigenlijk niet nodig heb. Ik moet mijn vakantieblad dan donderdag maar binnendoen. Wat een ongeziene flexibiliteit hier. Ik heb gewoon een meteoafhankelijke verlofdag, een superprecedent.

07-09 Okt 2003 - Haasrode,
De rest van mijn collega's vraagt zich af of ik eigenlijk nog wel werk..

09 Okt 2003 - Belgie - overal,
Telefoontjes heen en weer om elkander te zeggen dat we (David, Marian, Joris en ik) vrijdagochtend vertrekken. Afspraak: David staat tussen 8 en kwart na 8 voor mijn deur. Geweldig, het vakantiegevoel steekt de kop op.

10 Okt 2003 - Berchem - Oderen,
07:50 Triing, stress, David staat al voor mijn deur en mijn persoonlijke deadline lag op tien na 8. Ttz. ik heb iets tegen inpakken, teveel getwijfel en het niet aflatende gevoel dat je iets aan het vergeten bent, dus uitstel is dan mijn slechte oplossing.
Bon, op weg langs zoersel om Roger op te pikken en dan langs Luik richting Luxemburg, de eerste afspreekplaats. Zo ver zijn we niet geraakt, want Marian kwam ons al voorbijscheuren net na Luik. Na een telefoontje naar hun met de melding dat de strook waar ze nu gingen beginnen rijden max 90 km/h mochten rijden rijden we effe achtereen tot de eerste parking waar David eens nodig moet.
Na Luxemburg ieder op zijn eigen tempo tot in Oderen aan den Aerotec. Wij (David, Roger en ik) komen daar als eerste in de namiddag aan en zoeken al ietske om te eten. In deze toeristenloze streek enkel een paar cafeekes open en onze maag zullen we noodgedwongen vullen met wat croissants en pain chocolats.
Goed, we bollen de Treh op en zoeken ons een plekje om te slapen deze avond, het wordt 'Auberge le Steinlebach', en kiezen voor een kamer voor 12 man. Ik ben zo blij dat we iets gevonden hebben tegen een redelijke prijs dat ik zelfs niet hoef te kijken naar de kamer, komt allemaal wel in orde.
Het waait dan wel veel te hard, maar onze schermen zullen we uitpakken. We poseren ons op de Markstein, een beetje onder de wind van bomen, en gonfleren wat. Na een halfuurtje loop ik met mijn scherm wat hogerop een andere wei om eens te kijken of er daar een beetje valkt te soaren met de wind. Na wat pregonflagekes waarbij ik amper wat hogerop kan lopen is er plots een windstoot die me toch 4 meter de lucht in trekt. Shit, bliksemsnel flitsen een aantal opties door mijn hoofd met als enige doel: "Zo snel mogelijk weer op de grond staan, want dit is niet gezond." Fullstall, no option, te hoog, effe wachten, beetje rechts banken en zodra de hoogte laag genoeg is 1 kant volledig toetrekken. Sjoew, 7 intensieve seconden, heb dan maar rustig alles bijeengepakt en samen met de anderen in 'La bulle', een barreke in de vorm van een doorschijnend half ei, 'gewacht' tot het 7 uur was, avondetentijd.
Tegen half zeven komt er zich daar een muziekgroepje installeren dat gaat spelen vanaf 9 uur 's avonds. Dus de avondplanning is gemaakt.
Na een goei tartiflette (Joris was dit jaar al een aantal keer in de Vogezen geweest, en dacht daar een beetje anders over), een dessertje en een karafke wijn zetten we opnieuw koers naar 'La Bulle'. Joris laat het voor 1 keer afweten en legt zich vroeg te bed.
Bij het buitenkomen van de gite is de hemel volledig opgeklaard. Een verhitte discussie laait op over een zekere planeet die helder aan de hemel staat te schijnen. Marian voert het Venus-kamp aan, ik hou het bij Mars. Logisch gevolg: een weddenschap waarvan het resultaat thuis zal moeten gecontroleerd worden door 'echte' sterrekundigen. Buiten bij 'La Bulle' staat een grote paella-pan dienst te doen als kampvuurplekje, dus we zetten ons bij het vuur met de muziek op de achtergrond, dan kunnen we tenminste nog babbelen terwijl we daar gezellig zitten.
Serge en Co (Luc en Klaus) zijn dan al even op weg naar de Vogezen, en een groot deel van ons gesprek aan het kampvuur zijn speculaties over:"Who the fuck is Klaus?" Niemand had hem al gezien, en een aantal verwarden hem met iemand anders. 't Was bijna zo spannend als de avond voor Sinterklaas.
Rond 11 uur komt de rest van de bende aan en is het Klaus-mysterie opgelost, we drinken nog een laatste en keren dan naar de gite terug voor een welverdiende nachtrust na een dagje niet-veel-doen.

11 Okt 2003 - Oderen,
Zaterdagochtend ziet het weer er goed uit: nog bewolkt (alto-niveau), maar in de nabije verte staat de bleu sky te wachten om door te schuiven. Er wordt gebeld naar Cumulus, de school waar Marian les gaat volgen. Na veel en lang laten bellen pakt eindelijk iemand op die beweert dat er geen lessen gegeven worden op deze moment. Marian een beetje verontwaardigd, maar niet veel aan te doen. We doen een ploufke van Le Treh met een doellanding naar een kegeltje. Ik kom er net niet, benen uitgestrekt en een ZACHTE landing op mijn gat mis ik nog 1 meter. Bon, nog niet slecht, volgende keer beter.
Joris en Marian, die voor navette speelden, brengen ons terug naar boven. David en ik vinden de vluchtjes te saai en gaan eens 'iets proberen'. Het plan is, we wisselen van scherm en ik ga eens op mijn scherm een wandelingetje maken. Okee dan, we vertrekken gelijktijdig. David is mijn scherm enkel nog niet gewoon en hoopte iets sneller van de grond te zijn bij de start. Het gevolg was dat hij Marian, die foto's van de starts wou maken, bijna omver loopt.
Bon, we vliegen in elkaars buurt rechtdoor totdat we zeker genoeg hoogte zouden hebben om wat te spelen. De vlucht naar de landing vereist een zeker glijgetal, zodus. Boven de start van Siebach beslissen we effe een 'top'-landingetje te doen en achteraf voort te vliegen en ons kunstje te lanceren. Deze start ligt vlakbij de landing en heeft nog een hoogteverschil van 220m. Op die startplaats nog een laatste briefing aan elkaar... en weg.
Ik begin het maneuver om met mijn voeten over het scherm te kunnen wandelen. Ik kom een beetje van linksachterboven (tov David) aangevlogen en zou recht op de stabilo vliegen als ik gewoon bleef glijden, een beetje extra rem en ik volg de kromming van het scherm perfect. Van pure zaligheid vergeet ik bijna mijn voet op het scherm te duwen, dus snel een beetje uit mijn zitje en 'getikt'. Ik doe hetzelfde nog eens, maar dan van rechtsachter naar links. All right, dat was zalig, ik roep nog: "Eej David, ik ga nog eens, da's echt tof." en ik begin weer een aanvlucht op de linkerwingtip. Maar een paar meter voor 'impact' merk ik dat ik te laag zit. Of ik vlieg rechtdoor in de lijntjes, of ik rem bij en bots op de bovenlinkerkant van de vleugel, of ik probeer uit te wijken achter David. Ik kies voor optie 3, wijk uit naar rechts en scheer langs de bord de fuite. Dat doende hoor ik skrrrtsj, het ongezond geplooi van een scherm. Ik kijk langs mij en zie dat mijn selette is blijven haken in een van de bovenste lijtjes van de remlijnen. Nog voor ik 'Ooh shit' kon zeggen schoot dat weer los en konden we veilig doorvliegen. Het heetste moment werd door Serge gefotografeerd en is ook te vinden in de fotogalerij. David recupereert vlotjes van het stall-maneuver en we vliegen uiteen om elks apart de landing in te zetten. Deze keer vlieg ik recht op de kegel af en shot hem omver.
Debriefing van David: "Niet tegen Eva zeggen he" :-)
Terwijl de rest druppelsgewijs naar beneden komt vliegen ga ik met Marian naar de leshelling om haar toch nog iets te laten doen dit weekend ter vervanging van haar cursus. Eerste poging, laag op de helling: Aiaiai aiai, die heeft precies leren vliegen aan de lier, buik vooruit en trippelen naar beneden. Allez, Marian een beetje oppeppen (absoluut geen moeite) en haar met passie laten vertrekken van iets hoger. Aha, dat is al wat beter, effe twee meter van de grond geweest, niet zo veel dus, maar de start zelf was goed. "Ja Marian, kom maar terug naar boven gewandeld, en we gaan gelijk iets hoger, dan vliegt ge misschien iets meer." Scherm rechtzetten, lopen, een beetje remmen en ... GOED. Nog een laatste keer van helemaal bovenaan de helling en als dat dan nog eens goed gaat heb ik haar niks meer te leren. En zo gaat het ook: PERFECT!
Ik pik mijn scherm beneden effe op want wil zelf ook nog eens een leshellingvluchtje doen. Ik land, houd mijn scherm boven mijn hoofd terwijl ik de afspanning van de wei overspring en effe later de overweg oversteek. Bon, uitgeput van dit korte sprintje bij windstilte naar de officiele landingsplaats schuiven we aan tafel.
Bon, over het eten valt niet veel interessants te vertellen, behalve: "'t viel wel mee." Daarna, Marian zou o zo graag willen vliegen. Dilemma dilemma, direct van de Treh af, de kans is zeer groot dat dat goed gaat, maar je ziet de landingsplaats niet vanop de startplaats liggen en het is relatief ver. Tweede optie: vertrekken vanop Siebach, 220 hoogtemeters te voet de helling op. Als ik een scherm meekrijg van iemand wil ik gerust met Marian de berg op zodat dat ik hem niet moet afwandelen terwijl Marian met mijn scherm nederdaalt. David gaat voor navette spelen, dus ik krijg zijn scherm en selette mee. Alle overbodige rommel uit de zak en met elks 20 kg op de rug: off we go. De rest springt in de auto voor een klimmetje naar de start van Le Treh.
Met drie rustpauzekes, genietend van het uitzicht, geraken we boven. Daar aangekomen zoek ik Davids Mini-Disc speler en daar schalt dan toevallig "I'm like a bird" door de boxen. Ge kunt dat decadent noemen, maar genieten is het alleszins. Ik geef een uitgebreide briefing aan Marian, nu staat er tenminste een beetje wind uit de goeie richting, in tegenstelling tot bij de leshelling, waar het nulwind was. Dus het zou nog makkelijker moeten gaan. Joris was intussen al geland en krijgt de opdracht Marian tijdens de landing in het oog te houden en indien nodig bij te sturen. Marian vertrekt vlekkeloos, glijdt weg richting landingsplaats om haar eerste bergvluchtje te voltooien. Landing, ik heb ze niet van dichtbij kunnen zien dus, maar werd feilloos voltrokken. Wel, zo'n eerste bergvluchtje mogen doen, 't is om jaloers op te zijn; "Eerst den berg op klauteren, om hem daarna af te kunnen vliegen." Basic, maar absoluut bevredigend. Weerom weet ik waarom instructeur spelen zo plezant is, ik had schoolmeester moeten worden. Keitof als mensen iets van u leren.
Ik vertrek Marian achterna als ik eindelijk Davids selette ineen gepuzzeld heb. Beneden aangekomen Marian gefeliciteerd en ne kus gekregen, geweldig!
Tegen dat alle anderen zijn geland en de navettes beneden is het stilaan tijd om richting gite terug te gaan. Boven aangekomen stoppen we even voor de zonsondergang, hoe mooi. Staat daar toch geen stevig briesje te blazen? Ik sleur mijne parapente uit de koffer en begin te gonfleren. De wind blaast net de juiste snelheid, het scherm blijft staan in eender welke positie, op zijn kant, gewoon rechtop, welk, standje je ook maar wenst. David springt uit de volgende aankomende auto en begint foto's te trekken terwijl de rest ook zijn nest uitpakt. Dit is echt een geweldige zonsondergang, de mooie foto's zijn daar niet vreemd aan. Het hellinkje kunnen we soms gebruiken om een aantal meters hoog te vliegen. Een keer draai ik het scherm wat ontstuimig naar rechts waardoor ik bijna het veld in ga crashen. Ik heb gelukkig genoeg windsnelheid om met de remmen iets van hoogte te recuperen en vlieg met de selette door het gras enkele meters door alvorens weer een klein beetje te winnen en deftig met de voeten op de grond te komen.
Ook deze keer een overvloedige maaltijd in Steinlebach, gevolgd door een bezoekje aan 'La Bulle' voor Joris, David, Marian en ik. Zoals gisteren weer aan het kampvuur: joy joy, mag ik mijn pyromane neigingen weer even botvieren.
Nog voor middernacht onder de lakens, maar dit is een superdag geweest, qua vliegmeteo niet ideaal, maar alles bijeen me super geamuseerd.

12 Okt 2003 - Oderen - ...,
Mist aan de grond en wind uit het oosten, nog effe wachten en de soaringsite 'Schnepfenried' lacht ons tegemoet. Een verplicht kiekje op de landingsplaats die groot genoeg is, maar aflopend en op het einde grenst aan een anti-parapentist. Dus een relatief goeie landing is wel aan te raden. Op naar boven, een kilometertje wandelen en dan staan we op de lichtjes mistige startplaats. In tegenstelling tot de verwachtingen wordt de mist met de tijd alleen maar dikker. Tegen het vervelen beginnen we bij het opsteken van de wind een beetje te gonfleren. Klaus slaagt er in om zijn scherm in een struikje te leggen. Maar na 5 minuutjes gepruts is dat allemaal weer verlost.
Korte tijd later vertrekken we terug naar de parking. Ik geef toe dat het tegen mijn goesting was, deze was de site van mijn eerste soaringervaring en echt geweldig goed. We beslissen richting huis te rijden, via de Ballon d'Alsace, en als het daar niet vliegt proberen we eventueel in Volmerange nog een vluchtje te doen.
Zo ver zijn we niet geraakt, we zien veel parapentes in de lucht boven de Drumont en beslissen op de landing in Urbes eens een kijkje te nemen. Een duitse weet ons te vertellen dat het goed vliegt daarboven en weg zijn wij. Boven aangekomen wachten we nog even totdat de zon er deftig terugstaat na een kort verblijf achter de wolkjes en een beetje tijd heeft gekregen om alles weer wat op te warmen. Joris komt de instructeur van Cumulus tegen en vraagt waarom er geen lessen werden gegeven. Blijkt dat er in het zuiden van Frankrijk nog een school 'Cumulus' bestaat en dat we daar de nummer van hebben gebruikt. En die school was dus wel dicht. David wil nog wat fotootjes trekken van mij van dichtbij, zonder showkes deze keer. Maar daarvoor moet eerst zijn huidig filmpje worden opgetrokken. Marian krijgt mijn scherm in haar handen geduwd, ik Davids fototoestel. Okee, 19 foto's te gaan in allerlei poses, omstaanders kijken een beetje vreemd naar al dat gedoe met dat scherm en die rondcrossende fotograaf. Niks van aantrekken, gewoon schoon foto's proberen trekken.
Tegen half vier ongeveer vertrekken Luc, David en ik voor ons vluchtje, Klaus, Serge, Roger en Joris zijn al schoepes. Marian zal naar beneden rijden (nogmaals) om iedereen op te pikken. We vliegen een eindje richting landingsplaats als ik plots lift voel, jippie. Het is een smalle thermiek, die nogal opzijgewaaid ligt, maar in het centrum toch tegen 4 m/s stijgt. David, Luc en ik draaien daar een beetje in rond om effe later te gaan landen. Het was niet zo geweldig exploiteerbaar, je moest er ook nog eens op letten dat je niet te ver van de landing werd weggeblazen. David en ik gaan als eerste richting landingsplaats, Luc komt pas een tijd later. Veel overschot op de finesse was er niet: aanvliegen, twee bochtjes en landen, het einde van het (weliswaar grote) landingsterrein had ik zeker niet gehaald. Uiteindelijk staat iedereen weer veilig op de grond en beslissen we naar huis te keren. Ik rijd nu mee met Joris en Marian, want ik woon vanaf dan in een bootje in het kanaal in Leuven.
We organiseren de wagens zodanig dat er bij het vertrek nog zo weinig mogelijk maneuvers nodig zijn om uiteindelijk naar huis te vertrekken. Behalve Marian en ik vertrekt iedereen naar boven om vandaar rechtstreeks door te rijden naar den Belgique. Enkel Joris zal ons komen ophalen met zijn auto die nog boven staat. Voor al de rest is er nu al het afscheid. We leggen ons in het gras op de landingsplaats en dromen weg bij alle parapentes in de lucht.
Een tijd later komt Joris aangereden en zeggen we de Vogezen voor even vaarwel...

Koen Liekens